homepage
bookmark
print
of log in voor extra’s
en toegang tot

Gebruikersnaam:     Wachtwoord:
       
Wachtwoord Opslaan   

DeRat.nl > Nieuws > Columns > Column

16 mei 2018 : Vivan los Reyes


Ik stond van de week, op vakantie, in een iets te hip café, op een iets te hippe locatie, met iets te mooie mensen, en ik dronk er iets te duurs. Naast me stond een man van, ik vermoed, een jaar of 45. Hij was in principe fysiek redelijk fit, maar hij had wel zijn haar bruin geverfd, hij liep in pak, maar dat zat net te ruim, en hij had een op het eerste gezicht modellerig mooie vrouw bij zich, die op het tweede gezicht overduidelijk niet de zijne was. Tenminste, dat leidde ik af aan haar te dure kleren voor zijn goeikope kostuum, nepwimpers, mogelijke nephaar, overdreven grote gouden sieraden, grote bontjas, dikke lagen knalrode lippenstift, en aan het feit dat ze wel samen duckfaces wilde doen op een selfie maar hem structureel afwees voor een kus. Dit leek me een escortgirl, en het hele café zag het. (Daarna keek het hele café weer op z’n telefoon maar dat is niet het punt.)

Op de terugweg naar het hotel bedacht ik hoe zo’n avond normaal verloopt. Het einde, tja, daar hoeft geen tekening bij, maar daaraan voorafgaand had hij nog een hele avond te doorstaan, inclusief diner, en in dit geval zelfs inclusief een cocktail vooraf. Waarschijnlijk is deel van de ervaring dat je een avond lang interessant, grappig en belangrijk wordt gevonden, dat je allemaal complimentjes krijgt, dat alles wat je zegt gewaardeerd wordt en dat er met regelmaat lief naar je geglimlacht wordt. Dat alles bij elkaar optellend stootte ik mijn vriendin aan, ik zei dat hij het goed bekeken had, zo’n avondje aandacht, en ik wapperde een tientje voor haar neus. Ik lachen.

Toen ik die avond op de bank sliep dacht ik aan de City-huurlingen, en met name Angeliño en Garcia. Ik zag, net als critici van het samenwerkingsverband, een parallel tussen de net beschreven betaalde liefde en de huurconstructie: twee prachtige spelers die normaal gesproken nooit bij NAC hadden gezeten, die heel even NAC kleur gaven, glans gaven, bij vlagen lieten stralen met aannames, steekpasses, dribbels en wondergoals. Klassementen worden aangevoerd, compilaties staan op YouTube, NAC was even heel interessant en aantrekkelijk door de balbehandelingen van die twee kleine Iberiërs. Aan het eind van het seizoen zit de betaalde tijd er echter weer op, vliegen de mooie jongens terug naar hun Manchesterlijke eigenaar, kunnen zij ergens anders weer het tijdelijke pronkstuk worden van de volgende hoogste bieder, en blijven wij hier achter, met een uitgeklede selectie, een hoop onzekerheid over wie er de volgende keer aanbelt, nog altijd zónder structurele kwaliteitsimpulsen die daadwerkelijk in Breda onder contract staan, maar mét ‘onbegrepen’ “geweldenaars” uit Schijndel.

Maar toen ik me omdraaide besefte ik dat ik altijd een beetje verkikkerd zal worden op mooie, spectaculaire voetballers, zelfs als ze maar voor eventjes in Breda zijn. De NAC-historie kent een hele rits one-hit wonders die een jaar, of zelfs nog korter, het geelzwart droegen, maar die onmiskenbaar hun stempel drukten en zichzelf in een paar maanden tot publiekslieveling schopten. Ik word nog altijd een beetje week als ik aan Cyriel Dessers denk, ik weet nog hoe iedereen (of althans ik) baalde dat Rogier Molhoek vertrok, Rade Bogdanovic is in meerdere DeRat.nl-gebruikersnamen vereeuwigd, en de vieze rockers onder ons dragen stiekem Ronnie Goodlass nog altijd op hand(en). In dat rijtje schaar ik Angeliño en Garcia net zo goed, en ik ben, gezien de manier waarop ze werden toegezongen, waarschijnlijk niet de enige. Het zijn (voor NAC) zeldzaam mooie voetballers die uitstaken, opvielen, schitterden en bovenal wedstrijden beslisten: ze zijn het stempel ‘zomaar een huurling’ dan ook sterk ontstegen, in waarde en waardering.
Andersom kan het haast niet anders of NAC heeft ook een indruk gemaakt op de huurlingen zelf. Ik kan me niet voorstellen hoe strelend het is als 19.000 mensen elke week jouw naam scanderen, maar ik kan me al helemaal niet voorstellen hoe pijnlijk het is als je die waardering, die bewondering, die liefde kwijtraakt en helemaal opnieuw moet zien te verdienen. Misschien speelt Garcia zich in de basis bij pakweg Girona, of zelfs Valencia. Misschien staat Angeliño straks wel in de Duitse subtop, of bij een ploeg uit regio Birmingham. Maar misschien staan ze straks wel in competities waar niemand opkijkt van hun kwaliteiten, in wedstrijden waarin ze misschien structureel fysiek te kort komen, in teams waar nog drie spelers net zo begaafd zijn als zij maar een betere tackle hebben. En dan is zulke massale waardering ineens ver weg.
Het zal dan ook even omschakelen worden volgend seizoen, voor ons ingezetenen én voor de twee vertrokken Spanjaarden. Maar alleen al het feit dat het voor iedereen wennen wórdt is misschien wel het grootste compliment, voor de jongens die in 2016 nog totaal onbekend waren, in 2017 binnenkwamen als anonieme huurlingen, maar in 2018 de paleisdeuren achter zich dichttrekken, als vorstelijke publiekslievelingen van hun eigen Spaans-Bredase dubbelmonarchie.


Door : JCFCD
De mening van JCFCD hoeft niet de mening van de ratdaxie te zijn!


< 
 
 >
zo
ma
di
wo
do
vr
za
01
02
03
04
05
06
07
08
09
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Ratistieken

In totaal bevat onze database 251 columns met in totaal 4522 reakties

GEMIDDELDES

Reacties per item: 18,02

Rattavista

Zoek in:
titels
columns
auteurs
op de term

Eerdere column      |       REAGEER OP DIT ITEM       |       Latere column

Geregistreerde bezoekers


[ laatste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

Sjak

Geplaatst: zaterdag 19 mei 2018 om 11:33u

WW

Geplaatst: maandag 21 mei 2018 om 16:01u

Als die eerste 2 alinea`s waren weggelaten, was het een goede column geweest.

Ze voegen namelijk totaal niks toe aan het betoog wat na die 1e 2 alinea`s wordt afgestoken, sterker: ze verzwakken het betoog. Het is vlot geschreven, prettig weglezende onzin.

Bedoelt de schrijver te zeggen dat Manu feitelijk de duurbetaalde escortgirl is? Maar Manu maakte niet enkel selfies; die ging er vol voor. Iets wat min of meer ook onderkend wordt door de schrijver helemaal onderaan het verhaal, wanneer hij het over de gewenning volgend seizoen voor de Spanjaarden heeft.

Als je een analogie gebruikt, zorg dan dat die ondubbelzinnig het verhaal ondersteunt. Verder een goed verhaal, waar ik het wel mee eens ben.

haarlemsche rat

Geplaatst: dinsdag 22 mei 2018 om 1:37u

Helemaal oneens met WW. Als die eerste twee alinea`s waren weggelaten was er juist weinig overgebleven omdat iedereen de spagaat wel begrijpt: ze worden nooit van ons, maar we worden wel verliefd. Dat weten we allemaal al lang, maar door de analogie met de escort denk je er nog een keer, op een leuke manier over na.

En vervolgens wordt júíst ook het verschil met de escort aangekaart. De schrijver kan zich niet voorstellen dat Garcia en Angeliño niet ook een beetje van ons zijn gaan houden - iets wat bij de betaalde romance van de man van 45 in een goedkoop pak waarschijnlijk niet het geval is.

En de opmerking die beide delen van de column verbindt is het mooist: "Toen ik die avond op de bank sliep"...

Mooie column!

:


[ eerste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

© 1996 - 2018 NAC Fanzine "De Rat" Colofon
Boven