homepage
bookmark
print
of log in voor extra’s
en toegang tot

Gebruikersnaam:     Wachtwoord:
       
Wachtwoord Opslaan   

DeRat.nl > Nieuws > Columns > Column

17 april 2018 : Juni 2018, ergens in een nieuwbouwwijk


‘Godallejezus wat een doolhof hier,’ zucht ik naar mijn vriendin. Het is begin juni 2018, op een zonnige zondagavond, seizoen 2017-18 is net afgelopen, en wat NAC heeft gepresteerd, goed, dat weten we allemaal inmiddels wel. Het is een heel seizoen spannend geweest, en het eindresultaat is uiteindelijk niet verrassend te noemen was gezien de selectie, het budget en het spel van de tweede seizoenshelft. Iedereen heeft naar vermogen gepresteerd. We zitten in de auto, we willen uit eten vanavond.

‘Hadden ze dit niet even aan kunnen geven? Ik moet hier links maar die weg ligt óók open.’ Elk jaar spreek ik, rond de jaarwisseling, met mijn vriendin af dat ik haar op een etentje bij ’s lands bekendste schnitzelketen trakteer, maar alléén als NAC ‘mijn’ doelstelling haalt. Goed, in 2015 was dat handhaving, in 2016 was dat promotie, maar in 2017 maakte die prachtmiddag in het Goffertpark dat we ein-de-lijk konden aanschuiven bij een matig gevuld saladebuffet.

‘Misschien moet je daar links… oh nee wacht, dat is een slagboom,’ zegt ze, net zoals ik zoekend naar een straat waar we in kunnen. In een tuin zie ik twee kleine meisjes in een Ikea kinderkasteel, en ik moet onwillekeurig denken aan Sparta-thuis. Kinderachtig verdedigen kost je twee punten tegen een directe concurrent. Dat was de eerste kans om al vroeg een slag te slaan, en die werd glorieus gemist. Natuurlijk, tegen PSV en Vitesse had ik nergens op gerekend, maar tegen Sparta…
Maar OK, het seizoen was nog lang. Kan gebeuren met een nieuwe ploeg in een nieuwe competitie, een totaal ander verwachtingspatroon en een andere manier van spelen. ‘Geen paniek, we komen er wel,’ zeg ik tegen mijn vriendin.

‘Maar… die routeplanner… hč? Nee maar ik kán hier helemaal niet rechtdoor. Klereding.’ De weg vooruit wordt versperd door een cementmolen en een paar dranghekken. We staan inmiddels al een hele tijd vast in een vreselijke nieuwbouwwijk, ver verwijderd van het beoogde restaurant. Eigenlijk was Sparta-thuis een voorbode voor de hele eerste seizoenshelft, en niet op de meest positieve manier. Winst op Feyenoord en Groningen was (in het eerste geval behóórlijk) onverwacht, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met gelijke spelen tegen Willem II en VVV, uitblijvende bonuspunten tegen ‘op-voorhand-mogelijkheden’ als ADO of Heracles, en zelfs verliesbeurten tegen Roda en Twente. Directe concurrenten.

‘Ik krijg wel honger onderhand… oh kijk, kunnen we daar niet in?’ Mijn vriendin wijst naar een straatje, daar kunnen we inderdaad rechtdoor. Ik draai de auto om, rij richting de aangewezen straat, en ja wel, dit lijkt inderdaad ergens op. Bij een rood stoplicht schiet NAC-VVV nog eens door mijn hoofd. Directe concurrent VVV won, uiteraard, in Breda, maar dat bleek de opmaat naar een prima periode in het seizoen. In februari en maart werden er 11 punten in 6 wedstrijden gehaald, er werd enige afstand genomen van de onderste ploegen, het spel was zowaar niet slecht, en met Sadiq, Garcia, Angelińo en El Allouchi in goede vorm leek het ineens lekker te gaan.

‘Oh kijk, daar is het!’ Ik proef de vette gebakken aardappelen al, ik voel het glibberige handvat van die heerlijke mayonaisepomp al in mijn handen, en enthousiast van het uitzicht op het restaurant trap ik het gas in. We draaien met een oprit de snelweg op. Even later staan we onder wegwijsborden die vertellen dat we de verkeerde kant opgaan. In de regen. In de file. Daar begint het gekut weer. Ik heb alle tijd om terug te denken aan NAC-Roda. De Limburgse neo-nemesis ging de nekslag krijgen, want bij winst waren die helemaal weggeweest. Wraak, victorie, gerechtigheid, Frans Timmermans onder de tranen en fluimen. Maar goed. NAC-Roda. Met het gekende resultaat. Tegen een directe concurrent.

‘Oh my God,’ bedient mijn vriendin zich van een hip anglicisme, ‘het houdt maar niet op!’ Ik grom ‘ja ja’ terwijl ik de file verlaat, maar daar draai ik me wéér die generieke woonwijk in. Overal woonhofjes, overal doodlopende wegen, en dat bakkie appelmoes staat daar maar lauw te worden. Ik denk me het gejuich van Fran Sol weer in. Dús was NAC-Willem II ineens weer een zeer belangrijke wedstrijd. Dús was dat dé wedstrijd waar het om ging, nog los van alle regionale sentimenten. Wéér een kraker, wéér een mogelijkheid om uit het gekronkel onderin weg te komen. En, ik zucht bij de gedachte bij die tandeloze, machteloze, inspiratieloze bar-en-boze tweede helft, wéér verlies in een ‘wedstrijd van het seizoen’. Tegen, het kan haast niet anders, een directe concurrent.

Het is zomers buiten, maar ook zomerdagen gaan voorbij, dus het duister begint te vallen. Het neonlicht van het snelwegrestaurant straalt opvallend fel vanaf de overkant, de lucht is dik van frietpan, magnetronpannenkoek en 90%-vlees-biefstuk. De routeplanner springt zonder dat ik iets intyp over op Roemeens, we staan in dezelfde buurt waar deze hele dwaaltocht begon, stil achter een vrachtwagen, de weg voor ons is opengebroken en achter ons begint net het straatfeest. Mijn vriendin wordt ongeduldig. Haar maag rommelt. De mijne ook. Ze knort: ‘Ik hoop wel dat we het dit jaar nog halen’.
Ik laat het stuur even los, leg mijn achterhoofd op de hoofdsteun, en ik zucht.
‘Ik hoop het heel erg, lieverd, maar ik weet het niet zeker.’


Door : JCFCD
De mening van JCFCD hoeft niet de mening van de ratdaxie te zijn!


< 
 
 >
zo
ma
di
wo
do
vr
za
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
25
26
27
28
29
30
31

Ratistieken

In totaal bevat onze database 251 columns met in totaal 4522 reakties

GEMIDDELDES

Reacties per item: 18,02

Rattavista

Zoek in:
titels
columns
auteurs
op de term

Eerdere column      |       REAGEER OP DIT ITEM       |       Latere column

Geregistreerde bezoekers


[ laatste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

WW

Geplaatst: dinsdag 17 april 2018 om 16:29u

Leuk geschreven beeldspraak.
Maar de roadmap is kristalhelder.

Met 3 wedstrijden speel je o.a. tegen de nummer laatst en eennalaatst.
Bij iedere club zou de vlag uitgaan want minstens 6 punten. Kwestie van effe ophalen.
Wij moeten dat kleinzerige gezeik eens achter ons laten, dat gelul over pijntjes hier & daar, en ons ernaar gedragen dat we nog tegen de 2 bij uitstek zwakkebroeders uitkomen. Heel simpel: win die wedstrijden. Klaar.


[ eerste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

© 1996 - 2018 NAC Fanzine "De Rat" Colofon
Boven