homepage
bookmark
print
of log in voor extra’s
en toegang tot

Gebruikersnaam:     Wachtwoord:
       
Wachtwoord Opslaan   

DeRat.nl > Nieuws > Columns > Column

26 augustus 2017 : Paplepel


Het gevoel dat het seizoen voor NAC begon, was bij de start van de nacompetitie afgelopen mei. Na maanden van uitzitten en wedstrijden wegstrepen op de speelkalender, had je eindelijk weer eens die `onderbuik-wedstrijdspanning`. Stuiterend zit je op je werk en zie je elk uur traag aan je voorbij trekken, niet wetende hoe snel je daar weg moet komen. Het vertrouwen voorafgaande aan het toetje is dan voornamelijk gestoeld op hoop en verlangen. Acteren op het hoogste niveau, daar waar we thuis horen. Weg uit dat ontzettend verkeerde lichaam. Het is een verschrikking, die eerste divisie. Het laatste beetje glans is door het gedogen van de jong-elftallen totaal verdwenen. Om er maar van te zwijgen, van het verfoeide kunstgras. Je bent verwoorden tot figurant in het lachertje van het Nederlandse betaalde voetbal. Je vertoeft in de krochten en bent als club compleet onaantrekkelijk en onzichtbaar. De interesse vanuit de landelijke media is simpelweg nihil. Het `Hé, jullie doen weer mee hè!` van de quasi geïnteresseerden om ons heen, als je ze tegen het lijf loopt, zegt genoeg. Dit nooit meer!

Maar wat hebben we een gave maand mei gehad. Na eerst Volendam opzij te hebben gezet (2-2/2-0), volgde als klapstuk de finale tegen NEC. Het was zo intens, zoals wij deze twee wedstrijden beleefd hebben. De eerste van het tweeluik was in Breda. De ploeg uit Gelderland was veel en veel sterker. Het was een wonder dat er niet gescoord werd. Het bleek voer voor de supporters om er nog een schepje bovenop te doen. NAC speelde vanaf dat moment niet meer met twaalf man, maar een geheel geel leger versterkte de linies. Een orkaan van geluid werd afgevuurd, een gat in de verdediging werd gevonden en daarmee werd een geweldige 1-0 uitgangspositie gecreëerd voor de wedstrijd van de waarheid in Nijmegen.

De dagen na donderdag duren lang. Het pure tunnelvisie beleven, alles is NAC wat de klok slaat. Zondagochtend zeven uur. Beneden klinkt het clublied, gevolgd door `links-rechts`, `een tikkie` en na een kleine stilte, `Ik spring voor NAC` in de Evert remix. Mijn kinderen, vijf en zeven, bouwen alvast een promotiefeestje. Tja, dan weet je gewoon dat het goed zit. Gedurende de ochtend nemen de zenuwen toe, het is maar 1-0. Tijdens het boodschappen doen bij de Jumbo, maak ik nog even een praatje met mijn lotgenoten. Hopende op woorden, die mij wat minder gespannen en onrustig maken. Tevergeefs, zij zijn als mij. Twee uurtjes later stap ik met dezelfde groep in dezelfde `ouwe meuk` bus als naar Volendam en allemaal gaan we als vanzelf op dezelfde plek zitten. Niets wordt aan het toeval over gelaten.

De spanning in het uitvak neemt zienderogen toe. Strakke gezichten, niemand uitgezonderd. Het is gelukkig van korte duur. De video-ref is ons goed gezind. Hij heeft gezien, wat wij ook zagen. Een strafschop, 0-1. Het zet NAC in een zetel. We blijven op onze hoede, het is toch NAC. Nadat play-off-held Dessers er 1-2 van maakt en het gepeupel van de Goffert ook nog eens met tien man verder moet, is de wedstrijd gespeeld. Niet alleen in het uitvak, ook P5 naast het stadion explodeert. Het wordt onze middag, onze avond en onze nacht. Het laatste half uur is genieten, NEC is lamgeslagen, NAC excelleert, 1-3, 1-4. Alles en iedereen aan Bredase kant viert feest. Een laatste fluitsignaal klonk nooit eerder zo bevrijdend. Het thuispubliek druipt af. Een uitvak in extase. Iedereen valt elkaar in de armen. We hebben het geflikt, weg uit die vermaledijde kelder. De terugreis vliegt voorbij. Op P5 omhels ik mijn broer, mijn vrienden, als mijn blik valt op mijn vader. Daar staat ie, 71 jaar, met zijn armen omhoog, zoals een juichende voetballer uit lang vervlogen tijden. Hij, die mij NAC met de paplepel heeft ingegoten. Het is een heerlijk moment. Het is de opmaat naar vele euforische uurtjes.

Met een `brak-hoofd-in-de-wolken-hoofd` breng ik op maandagochtend de kinderen naar school. De juf van mijn zoontje en ook de directeur vertel ik, dat ik hem eerder van school kom halen. Als manneke van tien maakte ik mijn eerste promotie in 1984 mee. Tot op de dag van vandaag staat die gebeurtenis op mijn netvlies. Ik voel het als mijn vaderlijke plicht mijn zoontje ook een onvergetelijk NAC-ankerpunt in zijn jonge leven mee te geven. School gaat akkoord. Samen genieten we van de huldiging op de Grote Markt en van de feestvierende menigte. Als we later op de fiets terug naar huis gaan, zeg ik tegen mijn zoontje, dat hij dit nooit meer vergeet. Waarop hij mij vraagt: `Waarom niet?` Later zal hij deze vraag zelf kunnen beantwoorden. Ik ben er trots op, dat ik net als mijn vader de paplepel mag zijn.

De supporters lieten in mei zien, hoe groot de club is. Die intensiteit en clubliefde waren zelden zo voelbaar als toen. Na acht jaar kommer en kwel, kunnen we nu eindelijk echt omhoog kijken. NAC is terug, wij zijn terug. We tellen weer mee en heel Nederland zal dat weten ook.

We shall not be moved...anymore!

Talent
nac-o-holics F7




Door : TALENT
De mening van TALENT hoeft niet de mening van de ratdaxie te zijn!


< 
 
 >
zo
ma
di
wo
do
vr
za
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Ratistieken

In totaal bevat onze database 251 columns met in totaal 4522 reakties

GEMIDDELDES

Reacties per item: 18,02

Rattavista

Zoek in:
titels
columns
auteurs
op de term

Eerdere column      |       REAGEER OP DIT ITEM       |       Latere column

Geregistreerde bezoekers


[ laatste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

Waddinxveen

Geplaatst: zondag 27 augustus 2017 om 22:11u

Mee eens!

1 van de 2

Geplaatst: maandag 28 augustus 2017 om 8:35u

mooi geschreven


[ eerste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

© 1996 - 2017 NAC Fanzine "De Rat" Colofon
Boven