homepage
bookmark
print
of log in voor extra’s
en toegang tot

Gebruikersnaam:     Wachtwoord:
       
Wachtwoord Opslaan   

DeRat.nl > Nieuws > Columns > Column

3 juni 2015 : De dag erna.


Het is maandagochtend. Er moet weer gewerkt worden. Ook de dag na dat het mis ging. Nou ja, mis, we zijn nu echt gedegradeerd naar de Jupiler League. Daar word je niet blij van. Kijkend op de wekker zie ik dat ik nog wat tijd heb om te slapen. Dit doe ik dan ook. Misschien word ik dan wel wakker blijkt het een droom te zijn of een geintje van een paar vrienden. Een paar uur slaap verder blijkt dat het toch geen droom was. Nou lekker dan. Het dagelijks rondje website lezen. Ook hier word je geconfronteerd met het feit dat het echt zo is. Ondertussen heeft je moeder besloten dat ze de rommelkamer gaat opruimen. Om de paar minuten komt er een vraag je kant op ‘wat moet ik hiermee?’ , ‘kan dit weg?’. Om er voorlopig van af te zijn roep ik maar dat ik zo zal kijken. Een uur later liggen de spullen natuurlijk gewoon nog waar moeders ze neer gelegd heeft. ‘Je kijkt er toch nog wel naar?’, wordt er gevraagd. De eerste boze reactie gaat die kant op, ‘JAHA’. Ze kijkt een beetje raar op en gaat verder met haar werkzaamheden. Na een tijdje komt ze naast me staan. Arm om me heen en dan de woorden, ‘Komt allemaal goed. Volgend jaar zijn jullie weer terug’. Daarna komt er nog langs ‘dat het maar een spelleke is’.

Er is twijfel of er wel gewerkt moet worden vandaag. Er zijn nog dagen genoeg dat dat kan. Heb ik ook geen last van de afdelings –kruik, -neuzen en kakkerlakken. Dan komt het besef dat de eerst keer op het werk de opmerkingen toch wel komen. Dan maar gelijk nu, nu het nog pijn doet. Ben je daar ook weer vanaf.

Al voor ik op het werk ben word ik toegezongen daar een collega. ‘N.A.C., N.A.C., N.A.C!’, rolt er over het terrein. Ik reageer maar niet en loop rustig verder. De volgende. ‘Ging lekker hé gister’. Je zegt maar ‘kan gebeuren hé, volgend jaar gewoon kampioen’. Wat zij niet hoeven te weten dat je van binnen jankt van verdriet. Het doet zeer, jouw club gaat een niveau omlaag. Beetje het gevoel van liefdesverdriet maar dan toch anders. Degene die dit leest snap wat ik bedoel. Nou, nu komt het ergste. Het koffieautomaat gesprek. Iedereen roept wel wat. Je houdt je voor de buitenwereld groot. Het liefst zak je door de grond en kom je hier pas in augustus weer uit. Als iedereen het vergeten is. Sommige mensen die niks met voetbal hebben komen met troostende woorden. ‘Kom op, komt goed’ ’Het is en blijft jouw clubje. Ze komen er bovenop.’ ‘Heb je wel lekkerder bier ook fijn.’ ‘Lekker het hele weekend vrij.’ Snappen zulke mensen nou echt niet dat ze beter hun mond kunnen houden. Het vrolijk je niet op. Je gaat je er niet beter door voelen. Het doet zeer, de wond wordt telkens weer open getrokken.

Je gaat uiteindelijk toch maar aan het werk. Hier betaalt je werkgever je tenslotte voor. Niet om het leuk te hebben met collega’s. In je pauze zie je op Facebook dat je je seizoenkaart kan verlengen. Dit doen we maar gelijk. Zo mensen, ik blijf gewoon gaan, roep ik in mezelf. Op de zelfde website zie je dat de meeste van je vrienden en bekende bij NAC dit ook doen. Je krijgt er een goed gevoel door. Mensen die snappen wat clubliefde is maken jou verdriet minder. Heerlijk dat gevoel.

Omdat de meeste toch gaan verlengen loop je gelijk even langs personeelszaken. Je roept, trek mijn vakantie in september maar in. Ga niet meer door. Tevens wil ik een verlofbriefje, stuk of 20 graag. Kan ik alvast voor alle wedstrijden de benodigde dag vrij gaan vragen. Niet dat ze bekend zijn maar je kan het maar hebben. Deze gebeurtenis gaat als een vuurtje door het bedrijf. Iedereen verklaard me voor gek. Dit bevestigt bij mij het gevoel dat ik het goede doe. Lekker tegendraads. De voorbereidingen gaan zelfs al weer beginnen in je hoofd. Waar gaan we busjes huren? Naar welke wedstrijden rijden we zelf en met welke met een georganiseerde busreis? Langzaam maar zeker begin je je er bij neer te legen dat ook nog leuk kan worden. De wedstrijden tegen de jeugdelftallen en de stadion met weinig toeschouwers niet. De reizen er naar toe des te meer. Stiekem heb ik er zelfs al zin in. Laat ze maar komen ik lust ze rauw.

Thuis aan gekomen zit je vol energie die je normaal ook hebt de dagen net voor de wedstrijd. Snel komt de kalender erbij. Balen, het begin van het seizoen duurt nog even. Dan maar rustig wachten tot het weer begint. Tot we weer mogen.

Zo zie je maar dat een dag snel kan gaan. Ook kan hij snel omslaan. Van nergens meer zin in naar wanneer kunnen we weer. Voorlopig heb ik genoeg energie om iedereen die het wil weten te vertellen dat ik nog steeds mijn club support. Ook al snappen ze daar niks van. Dat is lekker hun probleem. Veendam of Madrid, we`re NAC and we`re fucking proud of it!


Door : Littlepeli1
De mening van Littlepeli1 hoeft niet de mening van de ratdaxie te zijn!


< 
 
 >
zo
ma
di
wo
do
vr
za
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Ratistieken

In totaal bevat onze database 251 columns met in totaal 4522 reakties

GEMIDDELDES

Reacties per item: 18,02

Rattavista

Zoek in:
titels
columns
auteurs
op de term

Eerdere column      |       REAGEER OP DIT ITEM       |       Latere column

Geregistreerde bezoekers


[ laatste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

hvl

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 10:19u

Mooi stukske. Gedeelde smart is halve smart. En nu maar vaak genoeg delen, dan wordt de pijn vanzelf minder. Hup NAC. Wij zijn trots om NAC supporter te zijn.

Pi-Air

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 11:30u

Wat ik me afvraag: is die rommelkamer nou opgeruimd of niet?

JanNac

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 13:08u

Herkenbaar. Ik mocht op maandagmorgen na Stilburg voor mijn ontwikkelingswerk. Ja, de plaats waar 50 Amarantjes de bus van de Roda supporters verwelkomde. Sommige voorzichtig andere opzichtig komen aan je bureau. Gelukkig is het de dag met aandacht voor Pesten op het werk..... Komt van pas. Gelukkig heb ik mijn scc alweer verlengd voor 10 jaar. Zoonlief heeft inmiddels ook het geel/zwarte bloed meegekregen en neemt ook zo`n kaart. We komen er wel bovenop en tjaa voor mooi voetbal ging ik nooit naar NAC. Wel voor de gezelligheid en sfeer.

CHAAM groet

Cheerio

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 14:49u

Herkenbaar. Ook de ommekeer, in de loop van de maandag gelukkig al. Op dinsdag alweer `al clubliedfluitend` naar het werk. Al blijven de teletekstj0den vervelend met hun quasi bijdehande gedoe. Standaard reacties: `ik ga niet in discussie met mensen die nooit in een stadion komen` of `in de eerste divisie schenken ze ook bier, houdoe!`. Van echte voetbalsupporters krijg je over het algemeen gemeende en goed bedoelde steunbetuigingen. Hoeft niet, maar toch bedankt.

Degradatie voelt klote en zal klote blijven voelen, maar die intense beleving (en ook eventjes die intense vreugde, helaas te kort) voelde heerlijk afgelopen zondag. Gisteravond seizoenkaart verlengd voor 10 jaar. Zin in! Hup NAC!

losang09

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 14:52u

mooi Stuk! de meeste kunne zich hier in vinden doch ook goed geschreven !

Don Leon

Geplaatst: woensdag 3 juni 2015 om 16:22u

Mijn dag verliep in grote lijnen hetzelfde. Ik herinner me nog slechts flarden van hoe ik zondag thuis ben gekomen. Het eerstvolgende wat ik me herinner is dat ik om 5.00 uur ’s ochtends even (in m’n boxer) in de tuin moest gaan staan om me even te herpakken. Waarna ik plots de hand van m’n vriendin mijn hand voelde pakken en me vervolgens met wat troostende woorden mee terug naar binnen nam. Het was slechts haar derde thuiswedstrijd ooit, maar ze had fijnloos door wat het met me gedaan had.

Terug in bed beland heb ik natuurlijk geen oog meer dicht gedaan en dacht alleen maar terug aan die laatste momenten van de wedstrijd. Aan die momenten dat je in de minuten direct na de 1-2 je beste maten aankijkt met het zelfde besef van, ‘dit is het dan he?’. Dit is dus hoe degraderen er uit ziet? (die laatste keer in 1999 had ik al weer verdrongen). Hetgeen waar je van overtuigd was dat NAC nooit meer zou overkomen. Ontzettend naïef natuurlijk, want het maakt haast deel uit van het DNA van de club dat je minimaal om de 15 jaar degradeert. Maar aan dat gegeven heb je op dat moment geen boodschap.

De bevriende groep Spartanen om ons heen sprak ons tijdens de wedstrijd nog vele bemoedigende woorden toe (waar ik zelf ontzettend veel steun aan had), maar dat lukte hen die laatste 10 minuten ook niet meer. Die wisten maar al te goed dat dit niet meer recht te trekken was. Dat besef drong bij mij toen ook pas langzaam door, dit was dus hoe degraderen er uit zag. Ik was het namelijk al weer even vergeten. Dan kun je alleen maar om je heen kijken, je maten af en toe een arm om de schouder geven en op een wonder hopen, terwijl je weet (gezien de verhoudingen op het veld) dat die nooit meer kan komen. Je zet je schrap voor dat laatste fluitsignaal, nog niet wetende hoe je geest er op gaat reageren. Tot dat signaal het oordeel uiteindelijk onherroepelijk maakte.. Luid gejuich vanuit het verkeerde vak. Zo hoorde het vandaag toch niet eindigen? Je probeert het in je hoofd nog te ontkennen, je zoekt ergens een undo-button. Want NAC overleeft die degradatiestrijd toch altijd? Maar de natte ogen om je heen schetsten de realiteit dat het dubbeltje deze keer eens niet onze kant uit gevallen was.

Enfin, maandagochtend met een kater om 8.10 uur wakker gebeld worden door Omroep Brabant Radio, die je besluit op te nemen en netjes live te woord te staan. Terwijl iedere vezel in m’n lichaam nog trilde van ongeloof (of dat kwam gewoon omdat ik weer in mijn onderbroek in de achtertuin stond…) probeerde ik er toch nog wat strijdbare kreten uit te persen. Ik voelde de provincie meeluisteren, dus wilde een onverstoorde indruk geven, `kin omhoog, borst vooruit en zo snel mogelijk terugkeren naar de plek waar de thuis horen, en dat is de Eredivisie`. En er was eigenlijk ook geen woord aan gelogen.

Het liefst was ik maandag thuis gebleven, maar ergens wist ik dat ‘de confrontatie’ me ook weer de broodnodige energie kon geven. De laatste keer dat we degradeerden (’99), moest ik de volgende dag in Tilburg naar school, waar ze net CL hadden behaald. Wat ik daar in de vier daaropvolgende jaren heb moeten verduren heeft mijn NAC gevoel alleen maar tig keer versterkt. Dus ik wist dat ik dit ook wel ging overleven. Het toeval wil dat ik maandag bij binnenkomst op de gang direct al mijn NAC – collega’s aantrof waar we gelijk ons leed deelden. Het meest normale gesprek wat ik die dag met een niet NAC-er heb gevoerd was notabene met onze afdelingskruik. Behalve dan die ene Oosterhoutse willem-er die ook voor ajax is (als ze gewonnen hebben dan). Je kent ze wel.

Niet dat ik er ook maar ooit aan getwijfeld had, maar ik was meer dan ooit vastberaden om die kaart te verlengen. Niet dat ik heel erg veel zin had in jong ajax of fc eindhoven, maar meer om dat signaal van trotse onverzettelijkheid naar mijn omgeving te kunnen geven. Dat NAC de digitale loketten op maandagmiddag al open zetten voor verlenging, kwam dan ook als geroepen. In mijn NAC – omgeving was het al gauw duidelijk. Ik had alleen maar medestanders die exact hetzelfde doormaakten. Ik ben er ook weer minimaal 10 jaar bij, en overtuigder dan ooit!

hbz

Geplaatst: zondag 7 juni 2015 om 10:55u

Het is nu een week later, en ik heb voornamelijk gedacht aan de verlenging die zo plotseling omsloeg van vreugde naar drama.

Jij hebt jouw gevoel goed beschreven.
Mooi dat je na 1 dag al weer vooruit kan kijken naar het nieuwe seizoen


[ eerste reaktie ]
[ reakties < 24 uur ]

© 1996 - 2017 NAC Fanzine "De Rat" Colofon
Boven